ایمنی در برابر حریق :

 

در آتش‌سوزی‌، سریع‌ و دقیق‌ فکر کردن‌ حیاتی‌ است‌. آتش‌ به‌ سرعت‌ گسترش‌ پیدا می‌کند. بنابراین‌ اولین‌ اولویت‌ ما، آگاه‌ کردن‌ افراد در معرض‌ خطر است‌. اگر در داخل‌ ساختمان‌ هستیم، نزدیک‌ترین‌ آژیر حریق‌ را فعال‌ کنیم یا به آتش نشانی اطلاع دهیم (..........). همچنین‌ باید فوراً به‌ خدمات‌ اورژانس‌ اطلاع‌ دهیم (.......)، اما اگر این‌ کار، خروج‌ ما را از محل‌ به‌ تأخیر می‌اندازد، امنیت‌ خود را به‌ خطر نیندازیم.  افرادی‌ که‌ در آتش‌ گیر افتاده‌اند، به‌ سرعت‌ دچار هراس‌ می‌شوند. ما به‌ عنوان‌ ارائه‌کننده‌ کمک‌های‌ اولیه‌، می‌توانیم با آرام‌ کردن‌ افرادی‌ که‌ رفتارشان‌ احتمالاً ترس‌ و دلهره‌ را در دیگران‌ تشدید می‌کند، از میزان‌ هراس‌ بکاهیم. افراد را برای‌ ترک‌ محل‌، تشویق‌ و کمک‌ کنیم. هرگز برای‌ برداشتن‌ لوازم‌ شخصی‌، مجدداً به‌ ساختمان‌ در حال‌ سوختن‌ وارد نشوید و یا خروج‌ خود را به‌ تأخیر نیندازید.تنها موقعی‌ می‌توانید وارد ساختمان‌ شوید که‌ یک‌ آتش‌نشان‌ راه‌ را برای‌ این‌ کار باز کرده‌ باشد.

هشدار!

«تحت‌ هیچ‌ شرایطی‌ از آسانسور و... استفاده‌ نکنید.»

پس‌ از ورود به‌ محل‌ حریق‌ یا اشتعال‌، یک‌ لحظه‌ صبر کنیم، محل‌ را زیر نظر گرفته‌ و فکر کنیم و به‌ سرعت‌ وارد صحنه‌ نشویم. امکان‌ دارد مواد قابل‌ اشتعال‌ یا انفجار (مثل‌ گاز یا دودهای‌ سمی‌) یا خطر برق‌ گرفتگی‌ وجود داشته‌ باشد. یک‌ آتش‌سوزی‌ جزیی‌ می‌تواند در عرض‌ چند دقیقه‌ گسترش‌ یافته‌، تبدیل‌ به‌ یک‌ حریق‌ جدی‌ شود. اگر خطری‌ ما را تهدید می‌کند، تا رسیدن‌ خدمات‌ اورژانس‌ منتظر بمانید.

هرگز اقدام‌ به‌ خاموش‌ کردن‌ آتش‌ نکنیم مگر آنکه‌ پیش‌ از آن‌ به‌ خدمات‌ اورژانس‌ اطلاع‌ داده‌ باشید و مطمئن‌ باشید که‌ خود را در معرض‌ خطر قرار نمی‌دهیم.

همین طور که می دانید برای ایجاد یک آتش سوزی باید سه عامل حرارت ، ماده سوختنی و اکسیژن کافی در محل حضور داشته باشند تا یک مثلث کامل تشکیل دهند . حریق با کامل شدن مثلث حریق به وجود می آید . اگر یکی از عوامل فوق وجود نداشته باشد و یا در اثر اقداماتی از موضع حذف گردد مثلث آتش ناقص شده و حریق وجود نخواهد داشت .

امروز برای جلوگیری از ادامه آتش سوزی و مهار سریع آن عامل چهارمی تحت واکنشهای زنجیری در اثر متصاعد شدن گازها در نظر گرفته و راههای جلوگیری از آن مطالعه می نماید که به منشور حریق مشهور می باشد . مطابق با آیین نامه پیشگیری و مبارزه با آتش سوزی در کارگاهها کلیه کارگاهها باید دارای وسایل و تجهیزات کافی پیشگیری و مبارزه با آتش سوزی بوده و در تمام ساعات شبانه روز اشخاصی را که از تعلیمات لازم بهره مند و به طریقه صحیح استعمال وسایل و تجهیزات مربوطه آشنا باشند در اختیار داشته باشند .

 

>پیش بینی : مجموعه اقداماتی که جهت جلوگیری از حادثه در ذهن متصور می شوید و وقتی به مرحله عمل در آید موجب پیشگیری حاصل شود .

>پیشگیری : مجموعه اقداماتی است که به منظور جلوگیری از حادثه و یا در صورت بروز تقلیل خسارت آن می باشد .

 

>در هنگام وقوع آتش سوزی قبل از هر گونه اقدام به موارد زیر توجه نمایید :

 

üاعلام عمومی

üاعلام خصوصی

üخونسرد بودن

üتکان دادن کپسول ( کلوخه ) نشدن آن

üاقدام به فرار در موردی که از عهده بر نمی آید

üتعبیه راه فرار در حین اطفاء

 

>طبقه بندی مواد از نظر اطفاء حریق:

 

1 ـ طبقه خشک یا جامدات : مانند چوب ، لاستیک ، حبوبات

2 ـ طبقه مایعات : مانند نفت ، بنزین ، گازوئیل ، روغنها

3 ـ طبقه گازها : مانند استیلن ، بوتان ، پروپان ، هیدروژن

4 ـ طبقه الکتریسته : مانند حریقهای ناشی از تجهیزات الکتریکی

5 ـ طبقه مواد منفجره : مانند سدیم ، پتاسیم

 

> روشهای اطفاء حریق :

 

برای آنکه آتش سوزی رخ دهد بایستی سه عامل هوا ، حرارت و ماده سوختنی مجتمع گردند. حال اگر با وسایلی بتوان یکی از این سه عامل را از صحنه عملیات خارج نمود، ارتباط سه عامل قطع گردیده، آتش خاموش خواهد شد. به نسبت تصمیمی که متصدی مبارزه با آتش سوزی اتخاذ می نماید طرق مختلف خاموش کردن آتش به شرح زیر خواهد بود :

 

1 ـ خارج نمودن عامل حرارت : در این طریقه که می توان آن را خنک نمودن آتش نیز نامید . آب نقش اصلی را بازی می کند زیرا چنانچه مقدار انتقال حرارت از صحنه عملیات بیشتر از تولید آن باشد حرارت کافی برای ادامه عملیات وجود نداشته باشد آتش خاموش خواهد شد . چون آب در طبیعت به مقدار فراوان وجود دارد لذا این طریقه ارزان ترین طریق برای اطفا آتش است و فقط می بایستی وسیله ای برای پاشیدن آن بر روی آتش تهیه شود .

2 ـ خارج نمودن عامل هوا : یکی از عواملی که باعث آتش سوزی می شود اکسیژن می باشد و چون اکسیژن عامل اصلی آتش است ، لذا دور نمودن هوا از صحنه عملیات یعنی دور ساختن اکسیژن از آن صحنه نتیجه اش خاموش شدن آتش است . این عمل به طرق مختلف انجام می گیرد که به شرح زیر می باشد .

 

اول : جایگزین کردن گازهای سنگین :

 

در این طریق از گازهای سنگین مختلف که یا در سیلندرهای مخصوص حاضر به کارند و یا بوسیله مایعاتی از برخورد با آتش تولید می شوند استفاده می نمایند گازهای مصرفی بین دو تا پنج برابر هوا سنگین بوده و پس از ریخته شدن بر روی آتش چون از هوا سنگین تر می باشند مانع ورود هوا گردیده از تماس هوا با آتش جلوگیری می نمایند . مهمترین این گازها عبارتند از  که در حدود چهار و نیم برابر هوا وزن دارد و در سیلندرهایی با وزنهای مختلف حاضر به کار می باشند.

 

دوم : ایجاد طبقه عایق بین هوا و آتش :

 

در این طریقه که از کف مخصوصی که بتواند در مقابل آتش سوزی مقاومت نماید استفاده می شود. در این طریقه کف مصرفی ایجاد یک طبقه عایق بین هوا و آتش نموده از ادامه آن جلوگیری می نماید . کف به دو طریقه تهیه می شود :

 1 ـ کف شیمیایی : که با ترکیب دو مایع سولفات کلسیم و بی کربنات سدیم تهیه شده و معمولا در سیلندرهای با ظرفیت مختلف موجود است .

 2 ـ کف صنعتی : که از اختلاط مایع مخصوصی به نام Foum Compoand با آب و وسایل مخصوصی تهیه شده، کف تهیه شده به مقدار زیاد برای آتشهای بزرگ مخصوصاً در موارد آتش های ناشی از نفت مصرف می شود .

3 ـ در بعضی حریق ها می توان مواد سوختنی را سریعاً از محل دور نمود: مثلاً در حریق مخازن بزرگ می توان از مسیرهای مطمئن سوخت را به مخزن دیگری منتقل نمود از این روش در آتش سوزی های بزرگ سیلوها ، جنگل ها و پالایشگاه ها و غیره استفاده می شود .

  

>وسایل مبارزه با آتش:

 

وسایل مورد لزوم و طرق انتخابی برای اطفا حریق انواع آتش های ممکنه به شرح زیر خلاصه می شوند :

ü مبارزه با آتش های بدون خاکستر : برای این عمل معمولاً از طریقه خارج نموده هوا از صحنه عملیات استفاده می شود. وسایل مورد مصرف عبارتند از انواع گازهای بدون اثر و سنگین ، انواع کفها ( شیمیایی و صنعتی ) خاموش کننده های پودر خشک شیمیایی و غیره. این طریقه خاموش کردن مواد نفتی ، رنگ ها ، الکل ها و غیره می باشد .

ü مبارزه با آتش هایی که از خود خاکستر باقی می گذارند : در این نوع آتش سوزی ها از طریقه خنک کردن استفاده می شود . ماده اولیه برای این کار آب می باشد که به مقدار فراوان یافت می شود و کلیه شهرداری های شهر بزرگ دارای وسایل آتش نشانی از این نوع می باشند که در صورت لزوم طوری عمل می شود که اولاً خسارت مبارزه بیشتر از خسارت آتش سوزی نگردد . ثانیاً به کار بردن وسایل جدید از هر قطره آب برای به خارج راندن حرارت حداکثر استفاده به عمل آید .

ü مبارزه با آتش سوزی ناشی از الکتریسته : در این طریقه وسایلی باید بکار برده شود که امکان انتقال جریان برق به بدن شخص مامور مبارزه موجود نباشد و به همین جهت بکار بردن آب و کف  صلاح نیست و می بایستی از گازها استفاده شود. بهترین وسیله برای مبارزه با آتش سوزی هایی که منبع برقی دارند گاز دی اکسید کربن و پودر خشک می باشد. چنانچه در این قبیل آتش سوزی ها برق ایتدا قطع شده و سپس آب یا کف مصرف گردد اشکالی ندارد .

 

>انواع خاموش کننده ها:

 

1 ـ خاموش کننده های نوع آبی : این خاموش کننده ها جهت اطفا حریق مواد جامد مانند چوب ، پارچه ، پلاستیک و لاستیک مصرف می شوند و با حرف A مشخص می گردند . خاموش کننده های نوع آبی به هیچ وجه نباید در جهت اطفا حریق وسایل برقی استفاده شوند . در این خاموش کننده ها عمل اطفا حریق آب بوده و عما خارج کننده آب ، گاز  و یا هوا می باشد .

 

2 ـ خاموش کننده پودر و گاز : از این نوع برای اطفا حریق جامدات و مایعات و حریق های الکتریکی می توان استفاده نمود. حاصل خاموش کننده پودر شیمیایی که اکثراً در داخل کشور تهیه می شوند و عامل خارج کننده پودر، گاز  یا ازت می باشد و از نظر ساختمانی شبیه خاموش کننده های نوع آبی هستند. گاز   و گاز ازت می تواند در خارج کپسول و در داخل کپسول قرار گیرند .

 

3 ـ خاموش کننده های نوع گاز کربنیک  : این نوع خاموش کننده ها محتوی گاز دی اکسید کربن می باشد و به منظور اطفا حریق سیستم های برقی و یا مایعات قابل اشتعال در محیط بسته استفاده می شود. در محیطی که این گاز به عنوان اطفا حریق تخلیه گردیده سریعاً باید محیط را ترک نموده الیته این گاز سمیت زیاد ندارد ولی در صورت جایگزینی هوا می تواند موجب خفگی گردد. خصوصیات ظاهری این خاموش کننده عبارتست از :

الف ـ نازل آن به شکل قیف یا شیپور می باشد؛

ب ـ وزن خاموش کننده نسبت به خاموش کننده های دیگر بیشتر است؛

ج ـ این خاموش کننده فشار سنج ندارد؛

د ـ به هنگام استفاده صدای زیاد ایجاد می کند.

نکات :

از نصب این خاموش کننده در محل هایی که درجه حرارت بیش از 30 درجه سانتی گراد باشد باید خودداری شود . در این خاموش کننده چون گاز داخل بصورت مایع و تحت فشار است لذا بدنه این کپسول ها از آلیاژ مقاوم فولاد مخصوص ساخته می شود و در فشارهای بالا تحت آزمایش قرار می گیرد و در انواع مختلف ساخته می شود .

4 ـ خاموش کننده کف شیمیایی : این خاموش کننده از یک مخزن خارجی و یک مخزن داخلی تشکیل شده است. مخزن اصلی یا خارجی محتوی محلول بی کربنات سدیم و مخزن اصلی محتوی سولفات آلومینیوم می باشد به هنگام استفاده با باز نمودن فلکه اصلی و واژگون کردن خاموش کننده کف تولید شده از ئاکنش این دو محلول از سر لوله خارج می گردد. این خاموش کننده به منظور اطفا حریق مایعات قابل اشتعال بکار می رود و باید از استفاده آن جهت اطفا حریق وسایل برقی خودداری نمود.

 

>شناسایی کپسول ها :

 

عموماً روی کپسولهای اطفا حریق حروفی نوشته شده است که این حروف مشخص کننده نوع مصرف کپسول است .

حرف A : روی کپسولی نوشته می شود که از آن می توان برای حریقهای گروه A  مانند چوب، کاغذ، پارچه، مقوا، و اینگونه مواد استفاده نمود که معمولاً آب و گاز و یا آب و هوا می باشد .

حرف AB  : معمولاً روی بدنه خاموش کننده ای که برای حریق جامدات معمولی و مایعات قابل اشتعال از قبیل نفت و بنزین و غیره مناسب است، دیده می شود و نوع آن حتماً کف شیمیایی و یا کف مکانیکی خواهد بود. خاموش کننده ای که روی آن حروف B,C دیده می شود برای آتش سوزی مایعات قابل اشتعال و وسایل الکتریکی مناسب است و می تواند پودری یا گاز   باشد.

حروف A,B,C : حروف A,B,C معمولا روی بدنه بعضی خاموش کننده های پودری دیده می شود که پودر آن مناسب برای اطفا هر سه گروه آتش سوزی است.

نکته : کپسول ها را باید به دیوار نصب کرد و در دسترس سریع کارگران قرار داد. همچنین هر 6 ماه یا یکسال یکبار بایستی توسط افراد ذی صلاح بازدید و شارژ شوند.[1]

 

سیستم های FE-227 :

 

عامل خاموش کننده آتش FE-227 ، یکی از اولین جایگزین هایی است که می توان برای هالن از نظر اثر بر محیط زیست استفاده کرد . FE-227  از لحاظ پتانسیل برای نازک کردن لایه ازن صفر است و از خطر کمتری برخوردار است و پایداری آن در محیط بسیار پایین است.

در جایی که موافقت سازمان محیط زیست برای استفاده مواد خاموش کننده بسیار ضروری است، در جایی که بخواهیم از جنجال رسانه ها برای استفاده از خاموش کننده ها در امان باشیم، در زمانی که وزن در مقابل نیروی خاموش کننده یک عامل است، در زمانی که برای خاموش کردن عنصری نارسانای جریان برق نیاز است و در زمانی که سازگاری و موافقت مردم یک عنصر مهم است از FE-227 استفاده می کنیم.

FE-227 یک گاز فشرده مایع بی رنگ است و به صورت مایع ذخیره می شود و هنگام آتش سوزی به صورت یک بخار بی رنگ و نارسانای برق بر روی آتش منتشر شده و چون شفاف است موجب کدر و غیر قابل دید شدن فضا و صحنه آتش سوزی نمی شود. این گاز بعد از مصرف رسوب نمی کند و باقی نمی ماند. از لحاظ مسمومیت مشکلی حتی در فضای بسته ایجاد نمی کند.

FE-227 آتش را با یک مکانیزم فیزیکی و شیمیایی خاموش می کند و این گاز جایگزین هوای محیط نمی شود و بنابراین هیچ هراسی از لحاظ کمبود اکسیژن در فضایی که از این خاموش کننده استفاده می شود وجود ندارد.

FE-227 یک خاموش کننده آتش مؤثر است که در موارد مختلف آتش سوزی قابل استفاده است.

این گاز برای سطوح مختلف آتش سوزی مانند مایعات مشتعل مورد استفاده است.

از لحاظ عامل پایه ای وزنی FE-227 یکی از گازهای خاموش کننده مناسب محسوب می شود.

میزان تمرکز این خاموش کننده برای هپتان نرمال تقریباً 5.8% می باشد. مینیمم این میزان تراکم باید با استاندارد NFPA مطابقت داشته باشد.

FE-227تمام استانداردهای NFPA را شامل می شود و در لیست UL(لابراتوار بیمه کنندگان) و Fikes F.M به عنوان یک سیستم خاموش کننده بی خطر و مؤثر ثبت شده است .

FE-227 اولین جایگزین هالن محسوب می شود که در سال 1993 این متد در امریکا به رسمیت شناخته و اجرا شد. این سیستم به 1.400 پوند FE-227 نیاز دارد که از تمام بانک های اطلاعاتی بین المللی و بزرگ محافظت می کند. سیستم های نصب شده فضایی کمتر از 100 پوند برای محافظت اطلاعات حساس اشغال می کنند. سیستم های بزرگ که بیش از 12.000 پوند  FE-227 برای حفاظت از اطلاعات الکترونیکی استفاده می کنند در امریکای غربی نصب شده اند. زمان استفاده از این خاموش کننده مهم الان است ![2]

 

معرفی سیستم گاز بی اثر آرگونایت

 

جایگزین طبیعی برای سیستم هالون 1301 ، شرکت Ginge-Kerr سیستم آرگونایت را به عنوان یک سیستم بی ضرر برای محیط زیست وجایگزین سیستم های هالون ارائه کرده است، طبق آزمایشات انجام شده توسط کارشناسان سراسر دنیا وتأیید آنها گاز آرگونایت تقریباً به روی تمام مواد قابل اشتعال تأثیر گذار بوده واستفاده از آن خصوصاً در مکان هائی که امکان استفاده از آب، کف، ویا پودر نمی باشند مناسب است.

 

ایده آل برای حفاظت از مکان های بسیار بزرگ

 

سیستم های آرگونایت جهت حفاظت از تجهیزات وماشین آلات ثابت بسیار مناسب می باشد خصوصاً در مکان های بسیار خطرناک که در آنها آتش سوزی می تواند نتایج ویران کننده و خسارت مالی وجانی داشته باشد . که استفاده از این سیستم ها بسیار مناسب است .

 

موارد استفاده از این سیستم 

 

  خدمات کامپیوتری

      تجهیزات مخابراتی

  بایگانی ها

  مراکز کنترل

 

مزایای سیستم آرگونایت

 

  واکنش سریع وموثر در برابر خطر آتش سوزی؛

  بدون اثر منفی روی لایه ازون و اثر گلخانه ای (zero ODP , zero GWP)؛

  هزینه نصب ونگهداری؛

  درمحل آتش سوزی هیچ آسیب و یا اثری برروی تجهیزات مورد حفاظت نمی گذارد؛

  هادی الکتریسته نیست (عایق است)؛

  خطری برای مکانی که در آن قرار گرفته ندارد؛

  عمل کرد اتوماتیک و دستی؛

  درکمترین زمان بعد از خاموش شدن به حالت اولیه بازمی گردد.

  طراحی دقیق با حداکثرکارائی؛

 

  روش اطفاءحریق

 

در یک فضای بسته موقعی که غلظت اکسیژن هوا به کمتر از 15% می رسد کلیه آتش ها در زمانی کمتر از 60 ثانیه خاموش می شوند. سیستم خاموش کننده آرگونایت بر مبنای مخلوط 50% ازت و 50 % آرگون تشکیل شده است که غلظت اکسیژن را به میزان 12.5% تقلیل می دهد که دراین حالت در کوتاه ترین مدت و به طور سریع و موثر می توان آتش را خاموش نمود، بدین ترتیب بدون اینکه نیاز به نیروی انسانی باشد خیلی سریع و به طور اتوماتیک می توان آتش را خاموش نمود.



طراحی سیستم آرگونایت جهت حفاظت از محل مورد نظر، نیازمند آگاهی کامل نسبت به امکانات ایمنی می باشد، لذا جهت انجام آن نیاز به یک برنامه ریزی دقیق کامپیوتری بوده که بتوان بدین وسیله وسائل و امکانات سیستم آرگونایت را جهت محل مورد نظر مشخص نمود.



این سیستم به نحوی طراحی شده که به راحتی نواحی مورد نظر را زیر پوشش حفاظتی قرار می دهد واتش سوزی در هر نقطه ای که ایجاد شود بلادرنگ مهارشده وآن را خاموش می نماید.

کارائی وارزش کار آمد حفاظتی سیستم آرگونایت سیستم آرگونایت از یک یا چندین کپسول که بوسیله یک مانیفولد معمولاً به هم وصل شده اند تشکیل می شود، این سیستم ممکن است به صورت دستی ویا به صورت اتوماتیک به کار گرفته شود، پس از فعال شدن سیستم، گاز به درون لوله کشی تعبیه شده وارد گردیده واز طریق نازل ها که ابعاد آنها به وسیله کامپیوترمحاسبه شده است، به درون محوطه محافظت شده منتشر می شود.

گاز خنثی آرگونایت که دارای خواص خاموش کننده می باشد به طور سریع و موثر عمل کرده وآتش را خاموش می نماید.

اگر درون یک ساختمان بیش از یک ناحیه جهت حفاظت از آتش سوزی پیش بینی شده باشد در این صورت سیستم اطفاء حریق آرگونایت بر اساس بزرگترین فضا در نظر گرفته می شود، مشروط بر اینکه به طور همزمان احتمال وقوع بیش از یک حریق در محدوده حفاظتی کار این سیستم نباشد، با توجه به این موارد می توان با این روش قیمت تمام شده این سیستم حفاظتی را به طور قابل ملاحظه ای کاهش داد.

 

کپسول ها وشیر های آرگونایت



تجهیزات مورد استفاده در سیستم آرگونایت با طراحی دقیق، کیفیت بالا و حداکثر کارائی امکان حصول اطمینان از حداکثر بهره وری در نصب سیستم را می دهد هر سیلند از آلیاژ فولاد با کیفیت بالا ساخته شده و مطابق با استاندارد های بین المللی به کار گرفته می شود این سیلندر ها به صورت سری و در هر مکان مناسب قابل نصب می باشند از زمانی که سیستم های گاز بی اثر معرفی شده اند، بیشترین مقدار فشار متداول ذخیره ارگونایت (150 الی200 بار) بوده است اخیراً سیلندر های جدید گاز آرگونایت با فشار 300 بار طراحی شده که نسبت به قبل به میزان تقریبی 30% کمتر نیاز به فضا جهت ذخیره گاز دارد و در نتیجه زمان قابل توجهی در نصب ونگهداری صرفه جوئی می نماید.

 

روش های راه اندازی

 

شیرهای آرگونایت گینگ کر (ساخته شده از برنز مقاوم ضد زنگ ) به شکلی طراحی شده اند که با کاهش اندازه لوله ها و هزینه نصب باعث بهینه شدن کارائی سیستم می شوند.

 

 

به روش های زیر می توان این شیر ها را مورد استفاده قرارداد:

  سولو نویید (شیر برقی)

  پنوماتیک

  سیستم کنترل دستی از مرکز کنترل


آرگونایت از چه چیز تشکیل شده وچرا؟



آرگونایت گاز مخلوطی از 50% نیتروژن .50% آرگون می باشد، این گاز تحت فشار، مخلوط و ذخیره می شود. این مخلوط کاملاً غیر فعال وغیر قابل اشتغال می باشد در نتیجه پس از خاموش کردن آتش با آن هیچ گونه ماده سمی ایجاد نمی کند، این گاز به آسانی مقدار اکسیژن را از 21% به 12.5% کاهش داده و بدین ترتیب آتش را خاموش می کند، هردو گاز نیتروژن و آرگون بدین منظور به مخلوط اضافه شده که مخلوط حاصل، وزنی معادل وزن هوای معمولی داشته باشد.

آیا ارگونایت یک سیستم مورد تایید است ؟



بلی ، آرگونایت مورد تایید موسسات معتبر بین المللی می باشد و از سال 1993 بیش از 15 هزار سیستم آرگونایت در سراسر جهان نصب شده است.


یک سیستم آرگونایت چه مقدار فضا اشغال میکند ؟



حجم سیستم آرگونایت بستگی به اندازه و مکانی دارد که باید از آن حفاظت شود، مزیت سیستم آرگونایت نسبت به سیستم های هالون آن است که سیستم آرگونایت را می توان خارج از مکان مورد حفاظت و حتی در فاصله مناسبی از آن قرار داد و می توان این سیستم را در هرجائی که فضای خالی وجود داشته باشد مانند زیر زمین یا طبقه بالا قرارداد .

 

آیا سیستم آرگونایت برای کارکنان ایمن می باشد ؟



بله ، طبق استاندارد های بین المللی می توان آرگونایت را در مکان هائی که انسان ساکن است مورد استفاده قرار داد زیرا آرگونایت سطح اکسیژن را فقط تا 12.5% کاهش می دهد و در این حالت انسان می تواند برای یک پریود زمانی کوتاه تنفس نماید.

 

اگر سیستم هالون را با سیستم آرگونایت جایگزین کنیم چه مقدار از سیستم هالون قابل استفاده مجدد می باشد ؟

 

در بیشتر موارد همه تجهیزات کنترل کننده و دیتکتورهای (آشکار سازها) الکتریکی که متناسب با استاندارد های روز باشند (کمتر از ده سال از تولید آنها گذشته باشد) می توان مجدداً مورد استفاده قرار داد اما محفظه ها و لوله ها و نازل ها ی سیستم هالون حتماً بایستی به وسیله اجزاء سیستم آرگونایت جایگزین شوند. [3]

 

سیستم های اعلام حریق

 

قبل از شروع طراحی و انتخاب تجهیزات سیستم اعلام حریق اولین سوال این است که اصلاً چرا این سیستم در ساختمانها و تأسیسات لازم است. حفاظت از جان و اموال، دو علت اساسی نصب سیستم اعلام حریق است که هر یک از آنها نیاز به طراحی و انتخاب تجهیزات خاص خود را دارد. در اغلب ساختمان ها هم حفاظت از جان و هم اموال به درجاتی مورد نیاز هستند که باید این نیاز برآورده شود.

سیستم اعلام حریق برای حفاظت از اموال: در این سیستم آتش در مراحل ابتدائی به طور خودکار کشف و محل آن تشخیص داده و آژیر کشیده می شود، تا عوامل آتش نشانی چه از محل و چه از سازمان آتش نشانی برای مبارزه با آتش سوزی آماده شوند. سیستم حفاظت از اموال می تواند به دو صورت باشد:

1. سیستمی که تمام نقاط ساختمان را پوشش دهد؛

2. سیستمی که قسمت هائی از ساختمان را که خطر آتش سوزی در آن بیشتر است پوشش دهد.

سیستم اعلام حریق حفاظت از اموال به تجهیزات، تابلوی کنترل مرکزی و نشان دهنده، شستی ها، آشکارسازهای خودکار، آژیرها، تابلوهای تکرار، مکانی برای نصب اعلام حریق و استقرار افراد مسئول سیستم و سیستم اطفاء حریق ثابت نیاز دارد.

سیستم حفاظت از جان افراد: عملکرد این سیستم کارانداختن به موقع آژیر است تا افراد وقت کافی برای فرار از مهلکه داشته باشند. مشخص بودن مسیر خروج در این سیستم بسیار مهم است. زیر اگر دامنه دید مسیر خروج کمتر از ده متر باشد، این مسیر مسدود تلقی می شوند.

در یک ساختمان سیستم حفاظت از جان می تواند به صورت های زیر در نظر گرفته شود:

1. سیستمی که همه بخش های ساختمان را پوشش دهد.

2. سیستمی که فقط قسمت هائی از ساختمان را در بر گیرد که در صورت آتش سوزی خطر جانی بیشتری برای ساکنان دارد.

3. سیستمی که فقط فضاها و راهروهای منتهی به راهها و پله های اضطراری را پوشش دهد.

4. سیستم دستی که برای به کار انداختن آژیرها به وجود افراد متکی است.

 

انواع سیستمهای اعلام حریق مورد استفاده از نظر تجهیزات

 

1. سیستم آشکارسازهای دودی آژیر سرخود:آشکارسازهای دودی آژیر سرخود که آشکارسازهای خانگی نیز نامیده می شوند، با باطری یا برق شبکه تغذیه می شوند. این آشکارسازها که با احساس آثار مرئی و نامرئی احتراق آژیر می کشند، تاکنون جان بسیاری را با خبرکردن به موقع آتش سوزی نجات داده اند. این وسایل شامل قسمت احساسگر دود و آژیر کوچکی هستند. در ساختمان های مسکونی تک واحدی کوچک آشکارسازهای دود آژیر سرخود در صورتی که به طور صحیح نصب، بهره برداری و نگهداری شوند، می توانند سطح ایمنی را بسیار زیاد بالا ببرند. اما در ساختمانهای مسکونی تک واحدی خیلی بزرگ، آشکارسازهای دودی همراه با آژیر، حتی در صورت نصب در چند قسمت ساختمان و اتصال آنها به هم، روش حفاظتی مناسبی نیست.

 

دو نوع از این آشکارسازها وجود دارد که بسته به نوع آتش سوزی از آنها استفاده می شود:

 

1. آشکارساز یونیزاسیون که در آن منبع رادیواکتیو ذراتی پخش می کند که با یونیزه کردن فضای بین دو الکترود، سبب ایجاد عبور جریان ضعیفی می شود. وقتی ذرات دود وارد محفظه آشکارساز شود باعث کاهش جریان بین دو الکترود می شود و آژیر به کار می افتد.

2. آشکارساز نوری، که در آن منبع نور و یک فتوسل طوری در محفظه آشکارساز قرار گرفته اند که در شرایط عادی، نوری به فتوسل نمی تابد. اما وقتی ذرات دود وارد محفظه آشکارساز شده و پخش شدند، پخش باعث انحراف نور به سمت فتوسل می شود و در نتیجه آژیر به صدا در می آید.

تغذیه آشکارساز با برق 220 ولت ساختمان همراه با باطری کمکی یا تنها با باطری صورت می گیرد. این آشکارسازها در سقف هر اتاق خواب، راهرو و هال منتهی با اتاق خوابها، در هر طبقه خانه، ترجیحاً در کنار راه پله، نصب و به هم متصل می شوند به طوری که آژیر هر یک از آنها به محض احساس دود به صدا در می آید. باید دقت کرد که آشکارساز در مسیر هوای هواکش نصب نشود، زیر سرعت عبور هوا، روی آشکارساز از بقیه قسمت های فضا بیشتر است.

 

سیستم اعلام حریق معمولی: سیستم اعلام حریق معمولی از یک تابلوی مرکزی کنترل و اعلام حریق تشکیل شده است که یک یا چند کارانداز و دو یا چند آژیر به آن متصل شده اند. مرکز کنترل و اعلام حریق به شبکه و برق رزرو (کمکی) وصل می شود. هر یک از کاراندازها- اعم از شستی ها، آشکارسازهای حرارتی یا هر آشکارساز دیگر آتش- هنگام مواجهه با آتش باعث تغییر در مدار الکتریکی مربوطه خواهند شد. سپس مرکز کنترل و اعلام حریق، مداری را که اعلام خطر کرده است تشخیص می دهد و کلیه آژیرهای مدارهای وابسته را به کار می اندازد.

سیستم معمولی از چند مدار شعاعی تشکیل شده است که هر مدار به وسایل (احساسگر و آژیرها و ...) تجهیز و در یک بخش مجزا از ساختمان وصل شده اند. تجهیزات این سیستم در مقایسه با انواع پیشرفته تر ارزان تر و در نتیجه برای ساختمانهای کوچک، که سیم کشی سیستم حلقوی از سیمکشی شعاعی پرهزینه تر است، مناسب است.

 

سیستم اعلام حریق آدرس یاب: سیستم آدرس یاب قادر است پیام را از محل هر یک از آشکارسازها و یا شستی ها تشخیص دهد. بنابراین به دلیل نشان دادن مرکز دقیق تر آتش، نسبت به سیستم معمولی برتری دارد، زیرا فقط آژیر مدار یا بخشی که پیام آن به مرکز رسیده است و آژیر مرکزی در محل تابلوی کنترل به صدا در می آید و آژیر سایر بخش ها یا مدارها به کار نمی افتند. مزایای دیگر این سیستم به نوع آشکارسازها و تابلوی مرکزی به کار رفته بستگی دارد.

آشکارسازها می توانند به سه گروه تقسیم شوند:

- آشکارسازهای دو وضعیتی: آشکارسازهای دو وضعیتی در «شرایط عادی» و «شرایط آتش» دو خروجی متفاوت ارائه می دهند.

- آشکارسازهای چند وضعیتی: آشکارسازهای چند وضعیتی در شرایط عادی، شرایط آژیر آتش یا سایر شرایط غیرعادی، یکی از چند وضعیت خروجی را ارائه می دهند. سیستم آدرس یاب با آشکارسازهای چند وضعیتی می تواند در مورد مسائل مهم پیش آگاهی ارائه دهند که چنانکه تحلیل شود، اعلام خطر اشتباهی را تاحدی کاهش می دهد.

- آشکارسازهای قیاسی (آنالوگ): آشکارسازهای قیاسی با ارائه خروجی قیاسی یا دیجیتال مقدار شرایط احساس شده را نمایش می دهند. در نتیجه این آشکارسازها اعلام کننده آتش نیستند، بلکه اطلاعات را به قسمت دیگری می فرستند تا در آنجا وضعیت آتش، غیر آتش و یا عیب دستگاه تشخیص داده شود. دستگاه ریزپرداز مرکزی سیستم قیاسی، اطلاعات قیاسی را با آستانه از پیش تعیین شده مقایسه می کند. در نتیجه همانند سیستم آدرس یاب به ندرت دچار اشتباه می شود. اگر تغییرات اطلاعات قیاسی با تغییرات قبلی اطلاعات قیاسی مقایسه شوند، اعلام خطر اشتباهی به طور قابل ملاحظه ای کاهش می یابد.

مزیت سیستم های پیشرفته به خاطر عملکرد تابلوی کنترل مرکزی است. این تابلوها معمولاً دارای برنامه های کامپیوتری از پیش تعیین شده برای مشخص کردن پیام های وضعیت آتش هستند.

سیستم های آدرس یاب بسته به نوع تابلوی کنترل مرکزی می توانند به صورت شعاعی یا حلقوی، سیم کشی شوند. با نصب کاراندازها و آژیرها در مدارهائی که کلاً شعاعی یا حلقوی اند هزینه تأسیسات کاهش می یابد. سیستم سیم کشی حلقوی، بویژه در ساختمان های بزرگ، بسیار مناسب است.

هر بخش از وسایل، کاراندازها و هر گروه از آژیرها مدار دوسیمه مخصوص خود را دارد. تابلوی کنترل پیام ها را می گیرد و مدار آژیرهای هر بخش از کاراندازها، که پیام آن به مرکز رسیده است، را به کار می اندازد.

سیم کشی مدارهای اغلب سیستم های آدرس یاب حلقوی است اما بعضی مواقع مدارهای کاراندازها حلقوی و مدار آژیرها شعاعی است.

 

گروه بندی تجهیزات: به چند علت ساختمان باید به چند ناحیه آشکارساز آتش و اعلام خطر تقسیم شود. نخستین هدف این است که محل آتش یا اشکال تعیین شود. در هر ناحیه- یا گروه نواحی- در سیستم اعلام خطر دو مرحله ای، تمام وسایل اعلام خطر در در هر ناحیه- یا گروه نواحی- می توانند با هم بصورت گروهی درآیند. در سیستم معمولی، ناحیه ها و گروه آژیرها در مدارهای مجزا قرار دارند. در حقیقت مدارها و ناحیه ها گاهی دارای یک مفهوم هستند. سیستم آدرس یاب با توانائی تعیین حوادث در هر یک از وسایل این مفهوم را تغییر داده است و مدارها اکنون می توانند با وسایل بخش های متعدد در ارتباط باشند. تمام بخش ها باید به آسانی از محل کنترل قابل دسترس باشند. سیستم آدرس یاب ناحیه بندی را نفی نمی کند. ناحیه بندی ساختمان ها برای طرح اعلام حریق حیاتی است. در ساختمان های بزرگ تشخیص حوادث به کمک آشکارسازهای منفرد می تواند اطلاعات گمراه کننده ای بدهد. در ساختمان های بزرگ و متوسط همواره باید تقسیم بندی ساختمان به چند ناحیه برای تعیین مکان آتش به کار رود. در ساختمان های خیلی بزرگ ناحیه ها می توانند به بخش های کوچکتری، که در تابلوهای تکرار نشان داده می شوند، تقسیم شوند. این تقسیم بندی باید در تابلوی بزرگی در ورودی اصلی ساختمان نشان داده شود.

اصول زیر تعداد و اندازه بخش ها را نشان می دهند:

- زیربنای هر ناحیه نباید بیش از 2000 متر مربع باشد.

- افراد نباید برای تعیین دیداری محل آتش در هر ناحیه بیش از 30 متر بپیمایند.

- چراغ های چشمک زن قابل تشخیص از دور می توانند نیاز به تعدد ناحیه های کوچک را کاهش دهند.

- هیچ ناحیه ای نباید بیش از یک طبقه را پوشش دهد، مگر اینکه مساحت کل ساختمان کمتر از 300 متر مربع باشد. راه پله و آسانسور ساختمان باید به صورت یک ناحیه در نظر گرفته شود.

- در مجتمع های مسکونی محدوده واحدهای مسکونی، محدوده ناحیه ها را تشکیل می دهند.

- اگر در فضائی احتمال آتش سوزی خاصی وجود داشته باشد، باید ناحیه جداگانه ای برای شناسائی سریع آتش در آن فضا منظور شود.

- در سیستم آدرس یاب با سیم کشی حلقوی، دستگاه های موجود در هر حلقه نباید مساحتی بیش از ده هزار متر مربع را پوشش دهند.

- در سیستم آدرس یاب با سیم کشی حلقوی هیچگاه نباید بیش از 126 آشکارساز در یک حلقه قرار گیرند.

 

تجهیزات سیستم اعلام حریق

 

شستی ها: برای جلوگیری از اشتباه نشان داده شدن محل حریق، شستی های حریق، مخصوصاً آنها که در پاگرد راه پله ها قرار دارند باید در ناحیه های جداگانه قرار گیرند. این امر می تواند با نشان دادن جداگانه آشکارسازهای خودکار و شستی ها بدست آید. انواع گوناگون شستی ها، صرفنظر از شکل واحد، برای کاربردهای مختلف سازگار شده اند. روش کارکرد همه شستی ها در یک سیستم، جز در شرایط خاص، یکسان است. شستی های اولیه اغلب فقط به یک شکل بودند، اما در انواع گوناگون و مناسب کاربردهای مختلف وجود دارند. روش کارکرد تمام شستیها، بجز در محیط های مخصوص، باید یکسان باشد. بعد از عمل کردن شستی باید آژیر در کمتر از 3 ثانیه به صدا درآید. اغلب شستی ها با شکستن صفحه شیشه ای روی شستی عمل می کنند، بعضی از آنها کلید مخصوصی برای راه اندازی شستی دارند.

در نصب شستی های حریق این نکات را باید در نظر گرفت:

- در محلهای آشکار و کاملاً در معرض دید نصب شوند تا به راحتی دیده شوند.

- ارتفاع محل نصب آنها از کف 140 سانتیمتر است.

- فاصله نصب شستی ها طوری باشد که افراد برای رسیدن به هر شستی بیش از 30 متر نپیمایند.

    - در محل پاگرد راه پله های هر طبقه و تمام راههای فرار و خروج به بیرون نصب شوند.

 

آشکارسازها: در سیستم آشکارساز دودی آژیر سرخود دو نوع آشکارساز دودی یونیزاسیون و نوری توضیح داده شدند. در این قسمت آشکارسازهای غیرخانگی بدون آژیر بررسی می شوند. آشکارسازها عموما ًبرای پاسخ به یکی از حالت های دود، حرارت، شعله و یا ترکیبی از آنها طراحی می شوند.

آشکارسازهای حرارتی: آشکارسازهای حرارتی دو نوع هستند. نوع « نقطه ای» که به دمای اطراف یک نقطه خاص پاسخ می دهد و نوع «خطی» که به تغییرات دما در طول خط تغییر آن واکنش نشان می دهد. تمام آشکارسازهای حرارتی نقطه ای دارای المان حرارتی ثابتی هستند که در دمای از پیش تعیین شده به کار می افتند. بعضی از انواع این آشکارسازها دارای المانی طراحی شده هستند که برای مقایسه نرخ افزایش دما در واحد زمان و نشان دادن واکنش سریع به افزایش دما به کار می روند. این نوع آشکارسازها را « حرارتی ترکیبی» می نامند.

به طور کلی، آشکارسازهای حرارتی کمتر از سایر انواع آشکارسازها حساس هستند، مثلاً شعله باید به یک سوم ارتفاع سقف برسد تا این آشکارسازها به کار افتند. بنابراین در جاهائی که آتش ضعیفی می تواند سبب خسارت زیادی شود نباید به کار روند.

آشکارسازهای حرارتی دمای ثابت برای واکنش به آتش سوزی های سریع و برای استفاده در مکانهائی که اعلام خطرهای ناخواسته از آشکارسازهای دودی به علت آلودگی هوا پیش می آید، و در دمای ثابتی مثلاً 55 درجه سلسیوس، به کار می روند. آشکارسازهای حرارتی ترکیبی (مقایسه روند افزایش دما نسبت به واحد زمان) به افزایش سریع دمای هوای اطراف واکنش نشان می دهند، ولی به افزایش عادی دمای هوا ناشی از سیستم های گرم کننده، نور خورشید و ... واکنش نشان نمی دهند. این آشکارسازها المانی دارند که فقط در دمای ثابتی مثلا حدود 55 درجه سلسیوس عمل می کند.

آشکارسازهای حرارتی غالبا با ولتاژ 15 تا 30 ولت تغذیه می شوند و جریان آنها در حالت عادی در 24 ولت حدود 45 تا 60 میکروآمپر است.

 

چراغ راهنمای آشکارساز، که هنگام عمل کردن آن روشن می شود، به یکی از رنگ های اصلی قرمز یا سبز است و از فاصله زیاد می توان آن را دید. مدارهای دو سیمه آشکارسازهای حرارتی می توانند با کابل، با روپوش پی- وی- سی، با غلاف مکانیکی محافظ یا بدون غلاف محافظ با رساناهائی به مقطع 1 میلیمتر مربع و یا با سیمهای نمره یک و نیم در لوله اجرا شوند.

 

آشکارسازهای دودی:

دو روش اصلی کشف نقطه ای دود وجود دارد: محفظه یونیزاسیون و محفظه پخش نوری.

انتخاب روش کشف آتش معمولاً بستگی به نوع آتش احتمالی دارد که باید در مقابل آن حفاظت به عمل آید. در روش یونیزاسیون، جریان ضعیف الکتریکی مابین دو الکترود، با وارد شدن دود به محفظه آشکارساز، کاهش می یابد و آژیر به صدا در می آید. آشکارسازهای یونیزاسیون به ویژه به ذرات زیر دود حاصل از آتش هائی که سریع شعله می کشند حساس هستند ولی حساسیت آنها نسبت به ذرات درشت دود حاصل از اجسام پی- وی- سی که بیش از حد داغ شده اند کم است. در روش پخش نوری، آشکارساز با پخش نور یا در بعضی موارد جذب نور به کار می افتد. آشکارسازهای نوری به ذرات درشت دود بیشتر حساس هستند و حساسیت کمتری نسبت به ذرات ریز دود دارند. هر دو نوع آشکارساز حساسیت کافی برای تشخیص آتش های عمومی را دارند ولی باید به حریق های خاصی که ممکن است به وجود آید توجه دقیق بشود. اعلام خطرهای کاذب همچنین می توانند در انتخاب آشکارساز تأثیر داشته باشند. آشکارسازهای یونیزاسیون به دود غلیظ سوختن مواد نفتی و رطوبت؛ و آشکارسازهای نوری به دودهای رقیق توتونی حساس هستند. آشکارسازهای نقطه ای گوناگونی با هر دو روش کشف آتش وجود دارند. برای کاربردهای خاص، آشکارساز شعاع غیرمرئی دود یا آشکارسازهای خطی و آشکارسازهای مکنده که هوا را از چند موقعیت به آشکارساز مرکزی می کشند، وجود دارند. آشکارساز شعاعی دود که وقتی اشعه مادون قرمز دود پنهان است واکنش نشان می دهد و به ویژه برای فضاهای باز و وسیع مانند انبارهای بزرگ خیلی مناسب است. آشکارسازهای مکنده هوا را از داخل کانال می کشند و می تواند با کانال های با عرض های متفاوت وفق داده شود. آشکارساز قیاسی یونیزاسیون به ذرات ریز دود حساس است و می تواند برای تشخیص حریق های معمولی به کار رود. این آشکارساز آنچه را از محیط دریافت می کند به صورت رمز عددی به مرکز کنترل و اعلام حریق می فرستد. آشکارساز یونیزاسیون به ذرات ریز دود حساس است و می تواند برای تشخیص خطرات آتش های عمومی به کار رود.

آشکارسازهای دودی اغلب با ولتاژهای 15 تا 30 ولت تغذیه می شوند و جریان آنها در حالت عادی در 24 ولت حدود 30 تا 50 میکروآمپر است. مدارهای دوسیمه آشکارسازها می توانند با کابل، با روکش پی- وی- سی، با غلاف مکانیکی یا بدون غلاف محافظ با رساناهائی به مقطع 1 میلی متر مربع و یا سیم های نمره یک و نیم در لوله اجرا شوند.

آشکارسازهای شعله: آشکارسازهای شعله براساس تشخیص اشعه مادون قرمز یا ماوراء بنفش عمل می کنند. بر خلاف آشکارسازهای دودی، این آشکارسازها را می توان در هر دو فضای بسته و باز به کار برد. این آشکارسازها باید در خط دید محوطه ای که پوشش خواهند داد قرار بگیرند. آشکارسازهای شعله اغلب برای پوشش فضاهای باز بزرگ با سقف های خیلی بلند یا بدون سقف جمع کننده دود به کار می روند. آشکارساز قیاسی شعله به شعله هائی که حتی دود همراه دارند واکنش نشان می دهد، تحت تأثیر نور خورشید کمتر قرار می گیرد و علایم دریافتی را به صورت اعداد رمز به مرکز اعلام حریق می فرستد.

 

نصب آشکارسازها: در پایه آشکارسازها دو محل برای عبور پیچ و محکم کردن در محل نصب وجود دارد. بعد از نصب پایه آشکارساز و اتصال سیم های آن، قسمت حساس آشکارساز روی پایه قرار می گیرد و با چرخش کمی در یک جهت (جهت عقربه های ساعت) در پایه نصب و قفل می شود. پایه های آشکارسازها قسمت های الکترونیکی که در هنگام نصب آسیب ببیند ندارند. ارتباط الکتریکی پایه و قسمت حساس آشکارساز با سیم برقرار نمی شود، بلکه تیغه های فنری که در پایه پیش بینی شده اند این ارتباط را برقرار می سازند.

آژیرها: مشخصات صدای تمام آژیرهای نصب شده در ساختمان باید یکسان باشند. فقط در فضاهائی که زمینه پارازیت های زیادی دارد، باید آژیرهائی با صدای بلندتر نصب شود. هنگام انتخاب نوع آژیر در مکان های پرصدا، باید توجه داشت صدای آژیر با هیچ صدای دیگری اشتباه گرفته نشود. صدای آژیر باید ممتد باشد، اگرچه از نظر دامنه یا فرکانس ممکن است تغییر کند. در سیستم های دومرحله ای، در فضاهائی که در لحظه آتش سوزی در خطر نیستند، آژیر نگهبان دیگری نصب می شود. تمام آژیرها باید در فرکانس فاصله 500 تا 1000 هرتز کار کنند، مگر اینکه فرکانس های پارازیت های صوتی محل آنها را تحت تأثیر قرار دهند. از آژیرهای منقطع نباید استفاده کرد. بطور کلی آژیرها برای هیچ منظور دیگری نباید به کار روند. ولتاژ کار آژیرها از 9 تا 24 ولت است ولی اغلب با 24 ولت کار می کنند و جریان آنها بسته به نوع مورد استفاده از 20 میلی آمپر تا چند آمپر تغییر می کند.

حدود مشخصی برای فاصله آژیرها از یکدیگر پیشنهاد نشده است. ولی حداقل سطح صدای لازم باید 65 دسیبل یا 5 دسیبل بالاتر از پارازیت هائی باشد که احتمالا بیش از 30 ثانیه طول می کشد. اگر سیستم آژیر برای بیدار کردن افراد در خواب لازم باشد، در آن صورت حداقل سطح صدا در محل خواب در شرایط درهای بسته نباید کمتر از 70 دسیبل باشد. این شرایط بر تعداد و محل نصب آژیرها در یک ساختمان تأثیر دارند. تأثیر درها، دیوارها، سقف ها و کف ها بر صدا باید به حساب آورده شود. اغلب درهای تکی 20 دسیبل سطح صدا را کاهش می دهند. در انواع سیستمهای اعلام حریق حفاظت از جان حداقل سطح صدا در تمام قسمت های مسکونی خدماتی ساختمان باید ایجاد شود. قسمت های مسکونی شامل فضاهای محدود شده مانند داکت های خدماتی هستند که آنجا گاهی افراد مشغول کار می شوند. نصب یک آژیر در محل تجهیزات کنترل و اعلام حریق و آژیر دیگری در بیرون خروجی اصلی لازم است. در عمل، اغلب سیستمهای کشف، اعلام آتش، به اجزائی هم برای حفاظت جان و هم اموال نیاز دارند. بنابراین اغلب سیستم ها باید دارای این مشخصه باشند.

 

چراغهای چشمک زن: در فضاهائی که پارازیت زیادی دارند، یا مکان هائی که ساکنین آنها قادر نیستند آژیرها را رسا بشنوند، لازم است ترکیبی از آژیرها و چراغ چشمک زن که از دور قابل دید باشند نصب شوند.

مرکز کنترل و اعلام حریق: انتخاب تجهیزات مرکز کنترل و اعلام حریق بستگی به سیستم اعلام حریق طراحی شده دارد. اکنون هر دو سیستم آدرس یاب معمولی و آدرس یاب قیاسی را می توان برای انواع ساختمان ها استفاده کرد. بنابراین مشخصات تجهیزات مرکز کنترل حریق، بر اساس اماکن مورد پوشش خواهد بود. اما، روش های نشان دهنده از این قاعده کمتر تبعیت می کند و بستگی به نیازهای ساختمان دارد. هنگام انتخاب تجهیزات کنترل، مصرف جریان مدارهای کشف آتش و آژیرها هر دو در نظر گرفته می شوند. بعضی از تابلوهای مرکز کنترل و اعلام حریق، منبع تغذیه جریان مستقیم کمکی دارند، اما در ساختمان های بزرگ لازم است منبع تغذیه جریان مستقیم خارجی برای مرکز کنترل و اعلام حریق فراهم شود. قدرت منبع برق کمکی با توجه به مصرف جریان سیستم و مشخصات تغذیه آن تعیین می شود. به طور کلی منبع برق کمکی حداقل باید در شرایط عادی به مدت 24 ساعت دوام یابد که 30 دقیقه آن بار کامل همراه با آژیر است. در شرایط ویژه، مانند وجود مولد برق اضطراری، این زمانی می تواند کاهش یابد. اگر ساختمانی برای مدت مشخصی فاقد سکنه است، زمان عادی رزرو، باید 24 ساعت طولانی تر از مدتی باشد که ساختمان پر از سکنه است. مثلاً اگر ساختمانی از ساعت 6 بعد از ظهر چهارشنبه تا 8 صبح شنبه بدون سکنه است، برق کمکی سیستم اعلام حریق باید بتواند 86 ساعت تحت شرایط عادی با 30 دقیقه با بار کامل همراه با آژیر کار کند. تعداد مدارهای مرکز کنترل و اعلام حریق متناسب با تعداد ناحیه های هر ساختمان است. مثلا برای ساختمانی با 9 ناحیه، یک مرکز 12 مداری لازم خواهد بود که سه مدار اضافی آن رزرو است.

 

نصب تجهیزات: کارکرد خوب سیستم اعلام حریق بستگی به نحوه اتصال داخلی تجهیزات آن دارد. بعضی از اتصالات داخلی باید به خوبی برای مدت قابل توجهی بعد از آتش سوزی عمل کنند. بنابراین کابل ها می توانند به دو گروه تقسیم شوند:

- کابل های مجازی که کارکرد آنها در زمان آتش ضروری نیست مانند کابل های تغذیه مدارهای شستی ها و آشکارسازها

- کابل های مجازی که کارکرد آنها در مدت آتش سوزی ضروری است مانند کابل های تغذیه مرکز کنترل و اعلام حریق و مدارهای آژیرها

کابل هائی که روکش پی- وی- سی دارند با غلاف محافظ مکانیکی یا بدون محافظ با رساناهای به سطح مقطع یک میلی متر مربع برای گروه یک مناسب هستند. برای گروه دو نیز می توان از همان کابل استفاده کرد مشروط بر اینکه در محافظ مکانیکی اضافی نظیر لوله های فولادی؛ یا در زیر حداقل 12 میلی متر پلاستر یا پوشش مشابه در دیوار یا زیر کف با حداقل 30 دقیقه مقاومت در مقابل آتش قرار گرفته باشند. کابل تغذیه سیستم مستقیما به منبع برق 220 ولت متناوب توسط یک وسیله حفاظتی و یک وسیله قطع مدار وصل شده است.

 

چند قاعده عمومی سیستم اعلام حریق حفاظت از اموال

 

 - برای سیستم اعلام حریق حفاظت اموال نوع اول، کلیه قسمت های ساختمان باید به طور موثر حفاظت شود. به این خاطر هر فضای کاملا محصور شده باید جداگانه در نظر گرفته شود.

- فضاهائی که با سیستم اعلام حریق حفاظت اموال نوع دوم حفاظت شده اند باید به وسیله سازه مقاوم در برابر آتش از فضاهای حفاظت نشده جدا شوند.

- دستشوئی ها و توالت ها اگر مشترکاً با راهرو حفاظت شده باشند، نیاز به حفاظت جداگانه ندارند.

- اگر اتاقی با تیغه ای تا ارتفاع 30 سانتیمتری زیر سقف، به دو قسمت تقسیم شده است هر قسمت باید جداگانه در نظر گرفته شود.

- فضاهای مخصوص بالابرها، آسانسورها، کانال های دودکش مانند محصور شده و راه پله ها باید با آشکارسازهائی در سقف فوقانی و در سقف یک و نیم متری فضای باز منتهی به هر طبقه محافظت شوند.

- آشکارسازها نباید در فاصله کمتر از پنجاه سانتی متری سقف مجاور دیوارها نصب شوند.

- در شرایط عادی، آشکارسازهای دودی نباید در آشپزخانه ها، حمام ها، دوش ها یا مکان های مشابه نصب شوند.

- در مکان هائی که پله برقی دارند یا پلکان دارای سقف شیب دار هستند، ممکن است آشکارسازها در سقف شیب دار نصب شود.

- پله های محصور باید با نصب آشکارسازها در سقف پاگردهای هر طبقه محافظت شوند.

- اگر آشکارسازی از دید پنهان باشد، بهتر است با نصب نشان دهنده قابل دید از راه دور، عملکرد آن نشان داده شود. سایر موانع مانند چراغ ها معمولاً مانع جریان دود به طرف آشکارسازها نمی شوند.

   - فاصله آشکارسازها از موانعی که در برابر جریان گازهای گرم یا دود به سمت آنها قرار دارند نباید کمتر از پنجاه سانتیمتر باشد.[4]

وقوع بیش از 300 مورد حریق خودرو طی 2 ماه ؛ خطر حریق خودرو را جدی بگیرید

 

مدیر عامل سازمان آتش نشانی و خدمات ایمنی تهران بزرگ با اشاره به افزایش آمار و ارقام وقوع حریق در خودروها ضمن هشدار به شهروندان و خودروسازان نسبت به تعبیه خاموش کننده های دستی در داخل خودرو از آنها خواست این موضوع را بسیار جدی بگیرند.

به گزارش روابط عمومی شهرداری تهران،  از ابتدای تابستان سال 85 تا پایان مردادماه بیش از 300 مورد حریق خودرو روی داده که بنابراعلام کارشناسان سازمان آتش نشانی تهران به طور متوسط هر روز 6 تا 7 خودرو در تهران و جاده های اطراف آن دچار آتش سوزی می شوند .

بنابر اعلام کارشناسان سازمان آتش نشانی بیشتر این حریق ها به علت نشت بنزین و نقص فنی روی داده است و برخی از این حوادث نیز در اثر تصادف روی داده است و طی نیمه اول تابستان امسال حریق خودروها بیش از 135 میلیون ریال خسارت برجا گذاشته است.

مهندس احمد ضیایی وجود خاموش کننده های دستی در داخل خودروهای سبک سنگین را در کنترل حریق و جلوگیری از خسارت های جانی و مالی احتمالی موثر دانست و افزود: از زمانی که یک خودرو دچار حریق می شود 2 تا 3 دقیقه فرصت برای کنترل حریق داریم این درحالی است که نیروهای آتش نشان در حداقل زمان ممکن 3 تا 4 دقیقه طول می کشد که خود را به صحنه حادثه برسانند لذا در طول این مدت راننده خودرو  با خاموش کننده دستی می تواند تا حد زیادی حریق را کنترل کند.

به گفته وی اگر فرهنگ استفاده از خاموش کننده های دستی در بین رانندگان ما نهادینه شود در صورت وقوع حادثه دیگران نیز می توانند با استفاده از خاموش کننده های خود به کمک فرد سانحه دیده بروند.

مدیر عامل سازمان آتش نشانی در ادامه اظهار داشت: بسیار تعجب آور است که چرا شرکت های خودروسازی این همه هزینه برای ساخت یک خودرو می کنند ولی یک خاموش کننده دستی در داخل خودروها تعبیه نمی کنند این در حالی است که پول آن را هم قرار است مردم بپردازند.

وی در خاتمه تصریح کرد: برخی از خودروهای تولید صنایع خودروسازی داخل دارای یک سری نواقص فنی هستند که استعداد حریق در خودروها را افزایش می دهد و تاکنون چندین بار عیب مذکور به این شرکت ها تذکر داده شد ولی هیچ اقدامی نسبت به رفع آن نکرده و همچنان شاهد وقوع حوادث مشابه در این خودروها هستیم لذا یک بار دیگر هم به آنها توصیه می کنیم که مسایل فنی را رعایت کنند.[5]



[1] http://iranhse.persianblog.com/

[2] http://abasian.blogfa.com/

[3] http://www.hay-at.ir/?cat=517922165

[4] http://instrumentation.blogsky.com/

[5] http://www.tehransama.ir/default.aspx?t=home